wp725c3e98.png
wp7788a25a.png
wp00000000.png
wp870acfa5.png
wpf370855d.png
wp9b67b299.png
BOSK Winterweek 2010 in AU in Oostenrijk van 5-14 februari

Vrijdagavond, druilerig en koud. Een aantal auto’s zoekt de weg naar een AC-restaurant langs de A 27 bij Nieuwegein. Vanuit het Noorden vrij eenvoudig te vinden, maar als je je vanuit het Zuiden door het welbekende vorkje en lepeltje laat verleiden om die afslag te nemen, moet je met koffers en rolstoel in een niet al te ruime lift om via een luchtbrug aan de goede kant te komen. Ook als gewaarschuwd mens, blijkt de plek niet altijd eenvoudig te vinden. De vertegenwoordigster van de BOSK werd zelfs per mobieltje naar binnen gepraat, nadat ze als vanouds op de A2 was gaan zoeken. Leuk dat het lukte, want wat foto’s van brengers en reizigers geven een goed beeld van stoere vrijwilligers die met rolstoelonderdelen jongleren om alles mee te krijgen en verwachtingsvolle gezichten van ieder daar omheen.
Het AC-restaurant annex Burger-King zelf, biedt alle ruimte om elkaar te treffen, zodat iedereen zich gelaafd, gevoed en verzorgd in het bus-avontuur kon storten. Om ongeveer negen uur zet de karavaan, bestaande uit rolstoelbus met aanhanger, grote bus en voorraadbus en 2 stationwagens zich vlot in beweging.
De eerstvolgende bestemming is Sevenum, waar nog een deelnemer en twee begeleiders instappen. Met moeite wordt er voor hen nog een vrij zitplekje in de gote bus gevonden. Snel gaat het weer verder, Duitsland in.  Daar volgt rond één uur “Operatie Raststätte”. Stoere mannen laden de rolstoelonderdelen uit en stellen in een mum van tijd uit een schijnbaar onoverzichtelijke  stapel onderdelen weer werkbare rolstoelen samen. In iedere rolstoel wordt vervolgens door diverse sterke armen een berijder getild. Na een uur en herstel van de vochtbalans gaat alles weer in omgekeerde richting de bus in. Om zeven uur ‘smorgens herhaalt zich de procedure. Eindelijk de bus uit en opgefrist er weer in met gevulde maag. Overal ligt sneeuw, maar we moeten verder. De Oostenrijkse grens wordt gepasseerd en we komen in de stemming. De eerste bergen worden gesignaleerd. Nog meer sneeuw.  Tenslotte om een uur of elf, komt Au en vervolgens het Hollandheim in zicht. De bus neemt met een aanloopje de helling naar het Heim. De verkrampte ledematen kunnen zich ontspannen. De koffie wacht. Voor diegenen die voor het eerst mee zijn gekomen ontrolt zich nu een verrassend schouwspel van koffers die vanuit de bus via een menselijke ketting van vrijwilligers door het raam en via de lift volgens de kortste weg in de kamers belanden. Bagagebehandeling op grote vliegvelden kan hier een puntje aan zuigen. De keuken maakt de eerste lunch klaar. Het verse brood en echte alpenmelk smaken heerlijk. Na de lunch even een frisse neus halen en even rond kijken in het dorp; het passen en ophalen van de skiuitrusting, het monteren van de priksleeën en tot slot een drankje bij Schiff onder aan de heuvel. De koks bereiden de eerste avondmaaltijd en daarna is er gezelligheid en/ of een bed dat lonkt .Veel gasten duiken doodmoe vroeger dan normaal het bed in.  Veel vrijwilligers denken nog niet aan bed. Sommigen lijken de hele week nauwelijks het bed te zien, maar staan elke ochtend weer met (frisse ?) moed gereed. Niets is te veel.
Zondag begint de dag om half negen met aan het ontbijt de onvolprezen verse broodjes van de lokale bakker.  Daarna gaan de skiërs, boarders en  onze enige langlaufer de piste op, terwijl de sleeërs zich gereed maken voor hun eerste prikslee tocht.  De middag-sleegroep verkent eerst als excursie het dorp. Het patroon voor de volgende dagen is daarmee gezet. De ene groep gaat op pad met de sleetjes, terwijl de andere groep een excursiemaakt. Het weer valt alles mee, ondanks het vroege tijdstip van het jaar en is op een dag zelfs zo mooi, dat we buiten kunnen lunchen. Maandagavond volgt het carnaval met muziek van gitaar en accordeon. Verrassende costuums zijn geen uitzondering. Tot in de kleine uurtjes is het een vrolijk feest. Gedurende de week volgen hoogtepunten elkaar op. Warth met de bubble-zetellift biedt zoals altijd een prachtig uitzicht op de Jägeralp. Degenen die liever op de begane grond blijven krijgen een vorstelijk plekje om een heuse fotoshoot te maken. De Woensdag staat ons een primeur te wachten. Marc Landeghem met zijn huskies zal ons met een bezoek vereren. Na aanvankelijke aarzeling, ziet ook hij mogelijkheden om zijn honden voor de sleetjes te spannen. Snel naar het Touristamt om een vergunning te regelen om met de honden op de loipes te mogen. Dan kan het van start. De pure sensatie van snelheid maakt deze ervaring voor sleeërs met hun begeleiders tot een waar feest. Wat zal ik verder noemen: het kampvuur met live muziek van ons gitaar- en accordeonduo, en het afsluitend vuurwerk onder het genot van een kop hete chocola, of glühwein was weer klasse.
Ook een primeur: de familiedag met rodel en andere glijattributen de heuvel af bij de Grünholzlift bij het centrum van Au. Een leuke plek, die we de laatste jaren wat uit het oog hadden verloren. O ja, een heuse disco-avond was er ook nog en dan: het bijna afscheid op vrijdagavond met een bijzonder smakelijk feestelijk buffet, waarbij de feestelijke kleding de weemoed over het naderende vertrek nauwelijks kan verhullen. Zaterdag is het prachtig weer. Alles blijkt weer wonderbaarlijk snel ingepakt en in de bus gestouwd te kunnen worden. Om 10 uur is het Heim niet meer toegankelijk voor onze groep, behalve de kelder, Rond twaalf uur zijn we bij de Didamskopf om ons met de skilift naar 2200 meter te laten brengen. Het weer is prachtig en we zien paraglider na paraglider van de top vlak boven ons naar het dal vliegen. In die hoge witte wereld lijken het fleurige winterbloemen die de wereld kleur geven. Rond vieren dalen we weer af om naar het restaurant te trekken, waar het afscheidsdiner wacht. Wat anders dan Schnitzel kan ons voldoende sterken om de lange terugreis weer aan te kunnen! Het weerzien in Nieuwegein met de achterblijvers zorgt zoals elk jaar voor een happy end. Nog even napraten en dan is het echt voorbij.

 Namens de BOSK : Vrijwilligers bedankt voor wat jullie onze leden weer hebt voorgeschoteld